<    

Ik was zelf een lastige leerling

Niels Wilbrink - Docent techniek, PSO, ICT en beeldende vorming, mentor - Kollum

“Op de middelbare school wist ik totaal niet wat ik wilde. Ik was een lastige leerling. Na havo volgde vwo en daarna ging ik naar de lerarenopleiding voor de vakken beeldende kunst en vormgeving. Ik vind het zelf geweldig om bijvoorbeeld meubels te maken en wilde anderen enthousiasmeren, laten zien hoe prachtig het is om dingen te maken. De eerste drie jaar van de opleiding bestaan uit veel vakken en kleine stages op havo en vwo-scholen. Die stages begon ik steeds minder leuk te vinden. Ik draaide mijn lesjes af en dat was het. In het vierde jaar liep ik voor het eerst stage op een mbo. Dat was een totaal andere ervaring, veel meer dan lesgeven. Hier heb ik geleerd dat de interactie met leerlingen heel belangrijk is.Je gaat meer met je leerlingen om, ook buiten de lessen. Je praat over andere dingen dan het vak. Bovendien hebben vmbo-leerlingen meer het hart op de tong en dat vind ik geweldig. Ze zijn heel eerlijk, ook al kan dat confronterend zijn.”

“Ik begin mijn lessen met uitleg en ga dan zo snel mogelijk tussen de leerlingen zitten. Ze werken in groepjes en ik sluit aan bij een groep. We praten met elkaar. Niet alleen over de les, maar ook over thuis. Ze mogen als dat nodig is hun hart even luchten. Ik wil ze het gevoel geven dat ze ook op school zichzelf mogen zijn. Het vak is daaraan ondergeschikt.”

“Vorig jaar stroomde er weer een jaar af. Een groep die in de tweede klas bij mij iets had geflikt. Ik had ze getrakteerd op paaseitjes en merkte later dat die waren gestolen. Daar was ik behoorlijk van ondersteboven. Twee meisjes uit die klas kwamen bij de diploma-uitreiking naar me toe met een briefje en een cadeautje; een bekentenis en een zak paaseitjes. Dat vond ik heel mooi. Ze hebben twee jaar lang onthouden dat ik geraakt was, en hebben gezocht naar een oplossing. Dat was dapper, ze hadden het ook niet kunnen doen.”

In mijn vrije tijd doe ik waar ik les in geef

“In mijn vrije tijd maak ik meubelen en ben ik druk met de verbouw van mijn huis. Ik doe dus in mijn vrije tijd datgene waarin ik les geef en dat kan ik gebruiken in de klas. Verder volg ik het rugby op de voet. Zelf mag ik niet meer spelen omdat ik van alles gebroken heb gehad. Heb overigens mijn baan aan het rugby te danken. Een teamgenoot werkte op deze school en wist dat hier een vacature was. Hij wist welke mentaliteit er nodig was voor de baan en zag die bij mij terug. Mooi hoe je hobby je een baan bezorgd.”